Yapılan araştırma, yalnızca VKİ (Vücut Kitle İndeksi) ölçümüne dayanıldığında fazla vücut yağına sahip kişilerin yüzde 5 ila 9’unun obezite tanısı alamadığını, sağlıklı bazı kişilerin ise yüzde 3’e varan oranda yanlışlıkla obez olarak sınıflandırıldığını ortaya koydu.
Londra’daki King’s College’dan metabolizma ve obezite cerrahisi profesörü Francisco Rubino, yanlış sınıflandırmanın dünya genelinde on milyonlarca kişiyi etkileyebileceğini belirterek, VKİ’nin bu nedenle hem bireysel hem de toplumsal ölçekte önemli bir sorun oluşturduğunu söyledi.
Rubino ve çalışma arkadaşları, yeni tanı yaklaşımını değerlendirmek için İngiltere, ABD, Çin ve İspanya’da yaşayan 800 binden fazla kişinin sağlık kayıtlarını inceledi.
Araştırmacılar, kişilerin sağlık durumlarını 15 yıla kadar takip etti.
Geçen yıl Lancet Komisyonu tarafından önerilen yeni yaklaşımda, VKİ’nin yanı sıra bel çevresi ve bel-boy oranı gibi ölçümler de dikkate alınıyor.
Yeni tanımlamaya göre VKİ değeri 40’ın üzerinde olan kişiler doğrudan obez kabul ediliyor.
Daha düşük VKİ değerlerinde ise vücut yağlanmasının belirlenmesi için bel çevresi ve bel-boy oranı gibi ölçümler kullanılıyor.
Çoğu ülkede bel çevresinin erkeklerde 102 santimetreyi, kadınlarda ise 88 santimetreyi aşması yüksek değer olarak kabul ediliyor.
Bel-boy oranında ise yaklaşık 0,57 ve üzerindeki değerler dikkate alınıyor.
Yeni yaklaşım, obeziteyi klinik ve klinik öncesi olmak üzere iki gruba ayırıyor.
Klinik obezite, aşırı vücut yağının organların işleyişini bozduğu ve aktif bir hastalık tablosunun ortaya çıktığı durumu tanımlıyor.
Klinik öncesi obezitede ise fazla yağlanma sağlık açısından risk oluşturmasına rağmen henüz organ fonksiyonlarında bozulmaya yol açmıyor.
Araştırmada, klinik öncesi obezitesi bulunan kişilerin yüzde 80 ila 90’ının sonraki 10 yıl içinde klinik obeziteye ilerlemediği belirlendi.
Bilim insanları, aynı VKİ değerine sahip kişilerin sağlık durumlarının birbirinden önemli ölçüde farklı olabileceğine dikkat çekti.
Örneğin VKİ değeri 32 olan üç kişiden biri fazla vücut yağına sahip olmayıp sağlıklı olabilirken, diğeri organ fonksiyonlarında bozulma yaşamadan fazla yağ taşıyabilir.
Üçüncü kişi ise fazla yağlanmaya bağlı organ işlev bozukluğu nedeniyle klinik obezite tanısı alabilir.
Araştırmacılar, yeni yöntemin tanı sürecini sağlık çalışanları açısından daha karmaşık hale getirebileceğini ancak tedavinin kişiye özel planlanmasına katkı sağlayacağını belirtti.
Bu yaklaşımın yaşam tarzı değişikliklerinden GLP-1 grubu zayıflama ilaçlarına ve cerrahi müdahalelere kadar farklı tedavi seçeneklerinin daha doğru belirlenmesini sağlayabileceği ifade edildi.
Rubino, yeni tanı yönteminin klinik uygulamalarda kullanılmasını kesinlikle desteklediğini belirterek, bunun tedavilerin güvenliğini ve etkinliğini artırabileceğini söyledi.
